((موفقیت در سهند))آغاز ((واقع بینی))جنبش
دانشجویی
تحصن و اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه سهند تبریز در حالی روز دوشنبه گذشته پایان یافت که برخی از فعالان دانشجویی، نتیجه این تحصن را مثبت ارزیابی کرده اند.
دانشجویان دانشگاه سهند تبریز می گویند برای نخستین بار پس از روی کار آمدن محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری ایران، تحصن دانشجویان نتیجه ای مثبت داشت و به نوعی آن را یک پیروزی برای جنبش دانشجویی می دانند.
از زمان روی کار آمدن محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری ایران، شاهد اعتراض ها، تحصن ها و اعتصاب غذاهای بیشتری در دانشگاه های مختلف ایران بوده ایم.
در دولت نهم دانشجویان ستاره بر دوش از دانشگاه ها اخراج شدند و به تاوان بیان نارضایتی از عملکرد ضعیف دولت و وزارت علوم و اعتراض به رییس دولت راهی زندان شدند.
برخی از کارشناسان معتقدند دانشجویان و جنبش دانشجویی در دولت نهم راه خود را پیدا کردند و فرصتی یافتند که با فاصله گرفتن از نسل گذشته و نگاه به آنچه که نسل کنونی در دانشگاه ها به آن نیاز دارد، اندکی سر و سامان یابد. هر چند که در این راه تا کنون هزینه های زیادی را پرداخت کرده اند.
عبدالله مومنی، سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران، ادوار تحکیم وحدت در گفت و گو با رادیو فردا درباره آنچه می تواند منجر به پیشبرد اهداف و رسیدن تشکل های دانشجویی به خواسته هایشان در شرایط کنونی شود، می گوید: «در شرایط کنونی با توجه به اینکه تشکل های دانشجویی برای پشیبرد اهداف و رسیدن به مطالباتشان با مشکلات جدی رو به رو هستند.»
وی می افزاید: «حاکمیت یک دست شده و دولت آقای احمدی نژاد و وزارت علوم، کمترین اعتنا و توجه ای به مطالبات دانشجویی ندارند.»
آقای مومنی در مورد تقاضاهای دانشجویان می گوید: «تاکید دانشجویان بر مطالبات مشخص و روشن که بدنه جنبش دانشجویی خواهان تحقق آن است در عین انسجام و همبستگی دانشجویان در این راه می تواند مسوولان و متولیان امور را در جهت به رسمیت شناختن مطالبات دانشجویی وادار به عقب نشینی و پذیرش کند. »
سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران، ادوار تحکیم وحدت، انسجام در میان فعالان دانشجویی را از موارد مهم توفیق جنبش دانشجویی می داند.
آقای مومنی در این مورد می گوید:«در شرایطی که جنبش دانشجویی آسیب پذیر شده و فعالیت های دانشجویی و حرکت های اعتراضی با بیشترین آسیب ها همراه است، به نظر می رسد که هدف اصلی دانشجویان باید پرداختن به مطالبات دانشجویی در جهت رسیدن دانشجویان به خواسته هایشان باشد.»
عبدالله مومنی سپس در مقایسه اعتراضات دانشجویی اخیر با اعتراضات پیش از آن می گوید: « آنچه وجه تمایز تحصن های اخیر دانشجویان با تحصن ها و اعتراضات گذشته است، اهتمام و توجه و تاکید ویژه دانشجویان بر مطالباتی است که امکان تحقق آنها در چارچوب اختیارات و امکانات و توانایی های مسوولان دانشگاه است.»
واقع بینی دانشجویان
آقای مومنی می افزاید: « سابقا شاید در تحصن ها و اعتراضات دانشجویی، مسایل کلان و خواسته ای کلی و مطالباتی مطرح می شد که برآورده کردن آنها از توان و اراده متولیان امور در کوتاه مدت خارج بود. اما در تحصن های اخیر انچه موجب به موفق شدن دانشجویان می شود این است که دانشجویان روی اصول و مطالباتی تاکید می کنند که هم مطالبه مشخص و عینی و مشکل و معضل بدنه دانشجویی است و هم این مطالبات در چارچوب اختیارات و اراده مسوولان دانشگاه است.»
به اعتقاد برخی فعالان دانشجویی در میان برخی اعتراض ها و تحصن ها استراتژی مشخصی دیده نمی شود و بسیاری از واکنش ها هم لحظه ای است اما به اعتقاد اکثر فعالان دانشجویی حال تحصن و اعتصاب غذای یک هفته ای دانشگاه سهند تبریز که روز دوشنبه گذشته پایان یافت، یکی از موفق ترین اعتراضات دانشجویی بود که برخی فعالان دانشجویی آن را نخستین موفقیت دانشجویان پس از روی کار آمدن محمود احمدی نژاد می دانند.
یکی از دانشجویان دانشگاه سهند تبریز که نخواست نامش فاش شود، در گفت و گو با رادیو فردا با اشاره به اینکه چهار خواسته از پنج خواسته دانشجویان معترض این دانشگاه از سوی مسوولان دانشگاه سهند تبریز پذیرفته شده است، می گوید:« مسلما بحث اعتصاب غذا به دلیل حساسیتی که دارد و در نتیجه برد فوق العاده زیادی که در خبرگزاری های داخلی و خارجی داشت، فشار زیادی را به مسوولان دانشگاه تحمیل کرد. چون خیلی از خبرگزاری ها و رسانه ها این تحصن را پوشش داده بودند.»
وی می افزاید:« به دلیل اینکه دانشگاه های محتلفی در ایران از دانشجویان دانشگاه سهند حمایت کرده بودند، این ها همه موجب شد از طرف وزارت علوم و استانداری فشار زیادی روی رییس دانشگاه سهند آورده شود تا هر چه زودتر مساله را با مسالمت و آرامش حل کند.»
دانشگاه سیستان، دانشگاه بوعلی سینا همدان، دانشگاه آزاد تبریز، دانشگاه نوشیروانی بابل از دانشجویان متحصن دانشگاه سهند حمایت کرده بودند.
یکی از انتقاداتی که کارشناسان به جنبش دانشجویی ایران دارند، «سیاسی زدگی» آن است و معتقدند جنبش دانشجویی باید تنها به خواسته های صنفی بسنده کند. این در حالی است که بسیاری نیز معتقدند که اگر جنبش دانشجویی قرار بود تنها به خواسته های صنفی بپردازد، هیچگاه نمی توانست چنین حساسیت برانگیز و تاثیر گذار باشد.
